Bij dit logje [klik]. Ik was heel verdrietig.
Nu zijn er inmiddels al weer heel wat maanden voorbij en de aardappel ligt nog steeds in mijn vensterbank.
Vandaag zou het de verjaardag zijn van mijn moeder. Daarom laat ik even zien hoe het mijn aardappeltje inmiddels vergaat:
Al elf bassers:
Sterkte meid…
Ik zou dat aardappeltje vandaag maar begraven of zo.
Het is er een geschikte dag voor, en je ziet hem dan niet verder vergaan.
Mooi! En toch eigenlijk ook heel wonderlijk, dat groen dat zo gretig uit die rimpeltjes ontsnapt. Het leven gaat door.
Twee voorgangers die het heel mooi zeggen. Ik vind het een prachtige aardappel op beide foto’s.
Sterkte…
mooi.
Naar mate er meer rimpels verschijnen wordt het mooier. Het is daarom onbegrijpelijk dat zo velen die rimpels proberen weg te werken.
Sterkte in ieder geval.
petra,
bewaar dat aardappeltje nét zo lang tot er niks meer van over is…
tijd zal het leren wanneer je der klaar voor bent er wat mee te doen..
da’s voor iedereen anders..
dikke knuffel
klaproos
Jullie weten meer van kweken dan ik,
maar als je ‘m nu eens tot de poottijd in zand bewaard,
dan in de klei buiten stopt.
Zou zo mooi zijn als er dan evenveel aardappeltjes zouden uitgroeien als dat jullie gezin leden telt.
Nieuw leven uit het versterven van een aardappel. Het leven gaat verder.
Heel lang niet geweest en ik tref meteen een bijzonder logje. Mooi geschreven!
Geen Trackbacks: